Prostitutie op de Wallen wordt onverdedigbaar

De Amsterdamse ombudsman, Arre Zuurmond, die tijdelijk in de buurt woont, heeft geconstateerd dat wonen in het Wallengebied niet meer te harden is.
Eddy Appels, bewoner van de Zeedijk en redacteur van deze krant, werd van zijn fiets getrokken, bedreigd en geterroriseerd door het geschreeuw. Na 33 jaar heeft deze geboren en getogen Amsterdammer er de brui aan gegeven en gaat hij verhuizen naar een rustiger deel van de stad.

Appels is maar één voorbeeld van de mensen die het zat zijn. Veel bewoners staat het water tot aan de lippen. Ze verliezen de moed en kiezen met pijn in het hart voor vertrek. Dat moet op het stadhuis toch ook de ogen openen. Voor wie kiest de overheid? Het nieuwe college schrijft te kiezen voor de bewoner. Wat zijn daarvoor de opties? Het zou weleens kunnen leiden tot het meest radicale besluit dat de stad in decennia heeft genomen: de prostitutie moet uit de binnenstad verdwijnen.

Nachtkermis
Ook bij de buitenwereld dringt het besef door dat op de Wallen een schier onhoudbare situatie is ontstaan. De enorme drukte en de daarmee gepaard gaande overlast van lawaaipapegaaien, dealers, pissers, rondcirkelende taxi’s en ander losgeslagen spul hebben de buurt voor de bewoners totaal onleefbaar gemaakt. Wat vroeger een zichzelf respecterende hoerenbuurt was, is nu veranderd in een toeristenkermis. Wat eerst het unique selling point van een tolerante stad leek, is verworden tot iets wat zo langzamerhand onverdedigbaar is geworden.
De raamprostitutie op de Wallen wordt steeds meer een zonderling Amsterdams decor waarin hordes toeristen zich voor de ramen, langs de grachten en in de stegen verdringen en misdragen.
Overdag is er achter de ramen geen droog brood meer te verdienen. Als de dronken nachtkermis begint, bedienen de (veelal buitenlandse) vrouwen een doorgesnoven publiek van (ook veelal buitenlandse) vrijgezellenparty’s.
De raamprostitutie is uitgegroeid tot een toeristische trekpleister van de eerste orde, die ook nog van alle kanten wordt gepromoot. Niet in het minst door de branche zelf. Die ziet de buurt als het wereldcentrum voor alles wat met seks, erotiek en ook (drugs)vermaak te maken heeft. De gemeente Amsterdam kan de overlast bestrijden en de oorspronkelijke woonfunctie herstellen door de prostitutie te verplaatsen.

Onder- en bovenwereld
Niet alleen toeristenellende vormt een argument om met de prostitutie te stoppen. Ook de criminele ondermijning van de samenleving en ethische argumenten spelen een rol. In het kielzog van de seksbusiness is er een sterk aanzuigende werking op een half of geheel illegale subeconomie van onroerend goed, fiscale onzichtbaarheid en verwevenheid van de onder- en bovenwereld. Voeg daarbij de wereld van snorders, maaltijdbezorgers, ticketregelaars, zelfbenoemde boekhouders, bijverdienende beheerders, pandjesbazen en particulieren die hun woning verhuren.
De raamexploitanten investeren daarnaast in aanpalende zaken als horeca, souvenirshops en kleine winkeltjes, waarmee goed geld wordt verdiend. Als ze dit soort zaken niet zelf uitbaten, dan verdienen ze dik aan de verhuur van het eigendom.

Uitbuiting
Joop van Riessen, politiecommissaris van 1965 tot 2004, zag de Wallen ook veranderen tot een gebied met joelende toeristen langs Oost-Europese vrouwen. Wat hem betreft stopt Amsterdam met de prostitutie op de Wallen. ‘Het is mensonterend – een schandalige situatie’, zegt hij.
De vraag dringt zich dus op of Amsterdam hiervoor nog langer verantwoordelijkheid wil dragen. Op een bijeenkomst van het Integraal Burgwallen Overleg stelde burgemeester Halsema zich voorzichtig op achter de woorden van Van Riessen. ‘Alle opties liggen op tafel, geen enkele uitgezonderd.’
Langzaam begint dus het besef door te dringen dat de raamprostitutie in de binnenstad ‘geen onschuldige folklore’ is en ‘al helemaal geen reclamebord van een vrijgevochten wereldbeeld’. Zo drukt VVD-raadslid Hala Naoum Néhmé het uit. Nederland werpt zich internationaal op als voorloper op het gebied van vrouwenrechten, schrijft zij. Daar zijn we terecht trots op. Wordt het dan geen tijd dat we ons gaan afvragen waarom we in onze mooie binnenstad een ‘vleescarrousel’ tolereren of zelfs promoten?
In linkse kring begint men zich ook te realiseren dat de ongelijkwaardigheid en uitbuiting die met de raamprostitutie gepaard gaan, niet te rijmen zijn met de eigen ideologie. Niet alleen burgemeester Halsema (GroenLinks) geeft blijk van deze verontrusting. Ook haar voorganger Eberhard van der Laan (PvdA) sprak al in 2013 zijn bezorgdheid uit over de ‘honderden verkrachtingen’ die iedere dag in de Amsterdamse prostitutie plaatsvinden.

Knoop doorhakken
Dat het mogelijk is om een overlastgevende prostitutiebuurt weer terug te geven aan de stad en haar bewoners, bewijst de transformatie van het Spijkerkwartier in Arnhem. Op 4 januari 2006 kwam daar een einde aan de raamprostitutie. Dat ging vanzelfsprekend gepaard met gemengde gevoelens. Maar meer dan tien jaar later is iedereen blij dat er door de overheid een knoop is doorgehakt en er weer een leefbare buurt voor in de plaats is gekomen.

De vraag moet dus worden gesteld waarom de prostitutiebranche eigenlijk nog op de Wallen zit, anders dan voor de exploitanten zelf. In elk geval niet voor de meer dan vierduizend bewoners, die niks met de hele seksindustrie te maken hebben.

Geen reactie

Laat een bericht achter

E-mailadressen worden niet gepubliceerd.

VOLG ONS OP