Ingla Cuenca Wong

De vrouw achter de Facebookpagina

Van alle Facebookpagina’s over de Wallen en de Nieuwmarktbuurt is I love Nieuwmarktbuurt wel de meest populaire.
Ruim vierduizend mensen gebruiken de pagina om foto’s te plaatsen, de laatste ontwikkelingen te bespreken of juist het verleden. En ja, soms gaat het er best ruig aan toe. Net als in het echte leven.

Oprichtster en beheerder Ingla Cuenca Wong kent de mores als geen ander, want zij werd geboren in de Koningsstraat en bracht een groot deel van haar leven door in de Nieuwmarktbuurt én op de Wallen.

Wong kwam in 1960 ter wereld naast wat toen de groenteboer en nu restaurant Van Beeren is. Met zijn zevenen woonden ze in een tweekamerwoninkje, de kinderen in stapelbedden in de slaapkamer, Ingla bij haar ouders in een opklapbed in de woonkamer. Zo ging dat in die dagen.
Ook niet uitzonderlijk: de deplorabele toestand van het huis. Op een goede dag, terwijl het gezin lag te slapen, stortte het plafond naar beneden. Het pand werd onbewoonbaar verklaard en de Wongs verhuisden naar Oost.
Maar de band met de buurt bleef.
Ingla’s vader was een van oorsprong Chinese stoker op de koopvaardij die in Rotterdam verliefd was geworden op Ingla’s Nederlandse moeder. Omdat haar vader illegaal was en er in Rotterdam soms razzia’s werden gehouden, besloten haar ouders naar Amsterdam te verhuizen. Daar was al een Chinese gemeenschap rondom de Nieuwmarkt, die met rust gelaten werd. Ook andere familieleden van Wong gingen er wonen, in de Korte Koningsstraat en de Koestraat.
Vader Wong begon in de Lange Niezel, zoals zo veel van zijn landgenoten, een Chinees eethuisje.
‘Pas toen de tweede op komst was, kreeg mijn vader een verblijfsvergunning en konden mijn ouders officieel trouwen’, vertelt Wong. Maar andere familieleden waren minder gelukkig. ‘De vader van mijn neef en nicht werd uitgezet naar China en is zelfs met hulp van het Rode Kruis nooit meer teruggevonden. Dat is wel heel verdrietig.’
Ook opmerkelijk is het verhaal van haar moeder. ‘In 1979 was ze met mijn vader voor het eerst in China geweest. Bij terugkomst op Schiphol mocht ze Nederland niet in, omdat zij door haar huwelijk met een Chinese man automatisch ook Chinese was geworden en geen Nederlandse verblijfsvergunning had. Terwijl ze nooit eerder in haar leven in het buitenland was geweest!’

Ingla Wong keerde terug op de Wallen door haar huwelijk met Sebastián Cuenca, een Spaanse kok van restaurant Manolo in de Warmoesstraat. Ze namen de zaak over en gingen er boven wonen.
Het waren jaren van hard werken en soms maar weinig opbrengsten. ‘Mensen waren in die tijd toch echt bang om naar de buurt te komen. Ook naar de Warmoesstraat, want ook daar liepen een hoop junkies. In het hoogseizoen was het wel te doen, maar er volgden soms ook maanden waarop we nauwelijks klanten hadden.’
De komst van hotel Barbizon keerde het tij voor buurt en zaak, maar andere donkere wolken pakten samen.
In die jaren was het bijna onmogelijk om een goede Spaanse kok te vinden en de zaak was wel erg groot om met zijn tweeën te bestieren. Manolo werd verkocht, zodat Wong en haar man een kleiner restaurant in de Jordaan konden beginnen.
‘Een lang en ingewikkeld verhaal’, vertelt Wong over die periode. Ze raakten buiten hun schuld om verzeild in eindeloze juridische gevechten en op de dag dat deze in hun voordeel werden beslist, overleed haar man plotseling. Wong bleef met hun nog twee jonge kinderen achter.
‘We zouden maar even ter overbrugging in Noord wonen. Maar ik woon er nog steeds’, zegt Wong; lachend, want ze is er de vrouw niet naar om verdrietig te blijven.

Maar die heimwee, die blijft. Het was ook de aanleiding voor de Facebookpagina I love Nieuwmarktbuurt. Samen met eveneens oud-bewoner Carl Coenraad zette ze zes jaar geleden de pagina op. Voor iedereen en door iedereen die maar iets met de buurt te maken heeft. Om erop te kunnen plaatsen moet je wel lid worden.
‘Het is leuk om mensen bij elkaar te brengen’, zegt Wong. ‘Oude en nieuwe bewoners. Er worden heel veel foto’s van de buurt geplaatst, gemaakt door leden. Ook vaak door echte fotografen als René Louman en Rosa Regez. Zulke mooie foto’s! Ik kan daar enorm van genieten, en anderen ook.’ Toch kan het soms ook flink botsen. Wong: ‘De nieuwe bewoners kijken vaak heel anders tegen dingen aan dan de oude. Maar dan zeg ik: het wordt niet meer zoals vroeger. En: de buurt is niet je bezit. Maar ook: toerisme, daar verdienen een hoop mensen hun geld aan. Het hoort erbij, net als overlast van de horeca. Het is geven en nemen.’ Toch deelt Wong ook hun zorgen over de buurt. Het doorgeslagen idee dat alles mag en kan. Het gebrek aan handhaving.
‘En de verschraling van het winkelaanbod is heel pijnlijk om te zien. Overal dezelfde meuk. Dat is voor toeristen zelf toch ook niet leuk? Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen?’
Ze zou graag willen dat er een huurplafond kwam voor winkelruimtes, zodat kleine ondernemers ook weer een kans maken.
Maar het doet allemaal niets af aan de liefde voor haar ouwe buurten.

Een oergevoel, bijna zintuigelijk. Zo noemt Wong de sensatie als ze vanuit Noord uit de metro stapt. De geur van de koffiebranderij vroeger bij Schottenburgh. Het geluid van de klokken van de Zuiderkerk en de Oude Kerk.
De drukte, de prachtige gebouwen.
‘Dat je over de brug bij Emmelot loopt en dat je gekke bekken trekt, maar wel op tijd moet stoppen. Want als de klok van de Oude Kerk slaat, blijft je gezicht zo staan.’
Nee, Noord is leuk. Maar het haalt het nooit bij de Nieuwmarktbuurt en de Wallen.

Geen reactie

U kunt geen reactie achterlaten

VOLG ONS OP