Wonen op de Wallen

Wie? Gerrie, Maarten en Annie van de Velden
Waar? Café De Zon

Gerrie van de Velden (1945) is geboren boven café De Zon aan de Nieuwmarkt, op de hoek van Zeedijk en Geldersekade, en hij is er nooit meer weggegaan.

Eerst hadden Gerries ouders café Gooiland, in de bocht van de Zeedijk. Zijn vader kwam uit het Gooi en zijn moeder was een Jordanese. Hij komt uit een gezin van zeven jongens: Bram, Louis, Hennie, Gilles, Gerrie en Maarten. Een eerder broertje dat ook Bram heette overleed als jochie van drie jaar aan difterie. Dat was nog in de tijd van café Gooiland. Zijn moeder had er zoveel verdriet van, dat ze daar niet meer wilde wonen en zo verhuisde de familie naar de Nieuwmarkt.
Het uitzicht op eenhoog is hier fenomenaal, maar je moet je voorstellen dat er acht personen gewoond hebben op 32 vierkante meter. In een achterkamertje, in de alkoof, stonden twee drie-persoonsbedden. En twee opklapbedden in de kamer die tegelijkertijd keuken was. Geen douche. Wassen in de teil, zo ging dat.
Zijn ouders hebben altijd hard gewerkt. Moeder is 87 geworden. Met een ontroerende trouw gaat Gerrie samen met zijn neef – ook Gerrie – elke week naar de Nieuwe Ooster om een bloemetje te brengen en het graf te verzorgen. Toen moeder overleed, hingen gedurende een week witte lakens over het hele pand als teken van rouw.

Gerrie heeft een heerlijke jeugd gehad. Altijd op straat, altijd vriendjes en, ja, een beetje kattenkwaad uithalen. Alle kinderen Van de Velden gingen naar de christelijke kleuterschool in de Barndesteeg en naar de lagere school in de Nieuwe Batavierenstraat. Na nog een zevende leerjaar ging Gerrie als 14-15-jarige werken in het café, samen met broer Maarten, die inmiddels grootvader is geworden van de kleine Michael. Dat is dan de vierde generatie Van de Velden op de Zeedijk, in een kleurrijk café.
Gerrie: ‘Om zes uur ging de deur van slot, kwamen Adèle, Ramses en Rijk binnen. Dan bakte je weleens een eitje, dat kon toen gewoon.’ Hij houdt van zon, zee en Spanje, maar: ‘God, als ik de Waag weer zie! Het is een heerlijke buurt. Hier hoort reuring, dat is altijd zo geweest. Ik ga hier dus nooit weg. Ja, tussen zes plankies – de Flesseman sla ik effe over.’

GREET VAN DER KRIEKE
Foto: RENÉ LOUMAN

Geen reactie

U kunt geen reactie achterlaten

VOLG ONS OP